The Freak Brothers: serial o hippisach i marihuanie

Od komiksu undergroundowego do streamingu

Papierowe „Freak Brothers” opowiadały o trzech wiecznie najaranych typach, dla których zdobywanie i palenie marihuany jest osią całego życia – plus o ich wyjątkowo rezolutnej kocicy Kitty. Komiks ukazywał się w magazynach takich jak „Rip Off Comix”, „Playboy” czy „High Times” i był publikowany do początku lat 90., doczekując się także licznych wydań w innych językach, w tym po francusku. Shelton zderzał w nim hippisowską beztroskę z rzeczywistością Stanów Zjednoczonych: wojnę w Wietnamie, represyjną politykę narkotykową, policyjną brutalność, a także mizerną codzienność klasy pracującej, ale robił to z groteskową lekkością, absurdem i sporą dawką autoironii. Ten świat – pełen dymu, paranoicznych teorii spiskowych i wiecznego braku kasy – był jednocześnie ostrym komentarzem społecznym i eskapistyczną fantazją, w której prawo i zdrowy rozsądek wiecznie przegrywają z pomysłowością stonersów.

Serial animowany, który zadebiutował w 2021 roku na amerykańskiej platformie Tubi, sięga po tę tradycję, ale nie jest prostą ekranizacją istniejących albumów. Twórcy – producenci Courtney Solomon oraz showrunnerzy Alan Freedland i Alan Cohen – wymyślili ramę fabularną, która pozwala przenieść bohaterów z końca lat 60. prosto do współczesności, bez rezygnacji z ich hippisowskiego DNA.

Freaksi budzą się w 2020 roku

Punkt wyjścia jest prosty i zaskakująco skuteczny: w 1969 roku trójka bohaterów pali wyjątkowo mocną, genetycznie modyfikowaną odmianę marihuany, po której zapada w sen trwający 51 lat. Budzą się dopiero w 2020 roku w San Francisco – mieście, które w międzyczasie przeszło wszystkie możliwe transformacje: od kolebki hippisów, przez ikonę gentryfikacji, po laboratorium Doliny Krzemowej. Z ich perspektywy rzeczywistość staje na głowie: marihuana jest już legalna, smartfon zastępuje LSD jako narzędzie zmienionych stanów świadomości, a ich dawne mieszkanie należy teraz do zupełnie innej rodziny, z którą bohaterowie są zmuszeni dzielić dach nad głową.

Ten zabieg „przespania pół wieku” daje scenarzystom wygodny pretekst do nieustannego zderzania lat 60. ze współczesnością: idealizmu kontrkultury z cynizmem kapitalizmu platformowego, antysystemowego buntu z kulturą „influencerów” i poprawnością polityczną. Humor serialu opiera się więc nie tylko na klasycznej komedii stonerskiej, ale także na obserwacji, jak outsiderzy sprzed pięciu dekad reagują na media społecznościowe, aplikacje randkowe, wszechobecną kontrolę i „zielony kapitalizm” sprzedający legalne jointy w wersji premium.

Bohaterowie: trzy freaki i jedna kotka

Twórcy serialu pozostają wierni oryginalnym charakterom stworzonym przez Sheltona, choć podkręcają ich cechy tak, by wybrzmiały w XXI wieku. Freewheelin’ Franklin Freek to „cannabis cowboy” z Teksasu – pewny siebie, stylowy włóczęga, który spędził lata na drogach Ameryki, zanim zakotwiczył w San Francisco. Jest uosobieniem luzu i hippisowskiego romantyzmu, ale w kontakcie z dzisiejszym światem bywa równie zagubiony, co uroczy, co twórcy chętnie wykorzystują w wątkach obyczajowych i romansowych.

Phineas T. Phreakears to z kolei domorosły chemik, samozwańczy lider ekipy, politycznie zaangażowany wizjoner, który widzi spisek praktycznie wszędzie – od rządów po korporacje technologiczne. W serialu jego skłonność do teorii spiskowych nabiera nowego wymiaru, bo trafia na grunt internetu, fake newsów i algorytmów – dzięki czemu scenarzyści mogą zderzyć „paranoję z lat 60.” z dzisiejszą epoką dezinformacji.

Fat Freddy Freekowtski pozostaje wielkim dzieckiem w ciele dorosłego – nieustannie głodnym, wiecznie na haju, w najlepszym razie umiarkowanie odpowiedzialnym. W komiksach słynął z tego, że wysłany po trawkę prawie zawsze spektakularnie zawalał misję; serial kontynuuje tę tradycję, rozszerzając ją o współczesne absurdy: od zakupów w legalnych dyspensariach, po nieporozumienia z aplikacjami i usługami „on demand”.

Najbardziej przytomnym głosem pozostaje jednak ich kotka Kitty – w serialu obdarzona głosem i jeszcze wyraźniej ustawiona jako sarkastyczny komentarz do ludzkich poczynań freaków. W oryginale doczekała się własnego spin-offu („Kot Fata Freddy’ego”), a w wersji animowanej pełni rolę kogoś pomiędzy narratorką, moralnym kręgosłupem a stand-uperką z boku sceny.

Styl, muzyka i forma

Stylistycznie „The Freak Brothers” wpisuje się w tradycję amerykańskich seriali animowanych dla dorosłych – z wyrazistą kreską i rytmem gagów przypominającym momentami „Family Guya” czy „American Dad”, ale z dużo bardziej wyeksponowanym wątkiem narkotykowym. Warstwa muzyczna łączy klasycznego rocka, który odsyła do czasów oryginalnego komiksu, z nowszym hip-hopem – w pracach nad ścieżką dźwiękową uczestniczyli m.in. producenci związani z wytwórnią Top Dawg, kojarzoną z artystami pokroju Kendricka Lamara. Ten miks podkreśla główny motyw serialu: napięcie między starym a nowym, między epoką gitar a światem trapu i cyfrowych beatów.

Serial startował w 2021 roku na Tubi – darmowej amerykańskiej platformie streamingowej, określanej czasem „bezpłatnym Netfliksem”. Przez kilka lat dostęp był jednak mocno ograniczony: produkcja nie miała francuskiej wersji językowej, a samo Tubi wymagało korzystania z VPN-u w wielu krajach Europy. Dopiero przeniesienie serii na Netflix – wraz z dubbingiem i napisami w różnych językach, w tym po francusku – otworzyło „The Freak Brothers” na szerszą widownię, przy okazji trafiając także do innych serwisów, jak TF1 czy Prime Video w poszczególnych regionach.

Dla kogo jest ten serial?

„The Freak Brothers” to propozycja przede wszystkim dla widzów pełnoletnich, którzy nie boją się humoru opartego na narkotykach, seksie i politycznej niepoprawności. Fani oryginalnego komiksu znajdą tu wiele znajomych motywów, od antysystemowej energii po slapstickową nieporadność bohaterów, choć część dowcipów została wyraźnie zaktualizowana pod współczesną wrażliwość i realia. Dla młodszych odbiorców serial może być natomiast swoistą lekcją historii kontrkultury podanej w formie animowanego, odjechanego sitcomu o ludziach, którzy wpadli w komę po skręcie i obudzili się w świecie algorytmów, legalnej trawki i millenialsów.

W polskim kontekście „The Freak Brothers” może zadziałać na kilku poziomach: jako kulturowa ciekawostka z długą, komiksową tradycją, jako stonerska odpowiedź na „Flintstonów wrzuconych do przyszłości” i jako satyra na to, jak kapitalizm potrafi skomercjalizować nawet antysystemowy bunt. To jedna z tych animacji, które najlepiej smakują późnym wieczorem – gdzieś między nostalgią za „flower power” a bardzo współczesnym pytaniem: co zostałoby z naszych ideałów, gdybyśmy obudzili się pół wieku później.

Przeczytaj na Soft Secrets także o:

Bractwo Wiecznej Miłości. LSD, haszysz i kalifornijska kontrkultura

Wernard Bruining. Ojciec europejskiej sceny konopnej

Pochodzenie odmiany haze. Kronika legendarnej sativy